Infantylizacja języka polskiego

Z zawodu jestem nauczycielką. Polonistką. I trochę historyczką, może też histeryczką. Może nie brzmi to zbyt dumnie i nobilitująco. Może gdybym napisała, że jestem kardiochirurgiem albo  laureatką nagrody Nobla, może wtedy zdobyłabym większe uznanie. Bycie nauczycielką nie jest aż tak bardzo faworyzowane jak np. w Luksemburgu, gdzie nauczyciel zarabia 7000 euro. Marzenie.

Ale ja nie o zarobkach, ja bardziej infantylnie, mianowicie o transformacji języka w momencie, kiedy pojawiają się małe dzieci w domu.

Kiedy pojawiły się u mnie, nastąpił upadek literackiego języka polskiego, totalne uproszczenie, jeśli mogę tak powiedzieć, to uległ lekkiej degradacji, lekkiemu ułatwieniu.

Pamiętam czasy, kiedy słownik wyrazów obcych i bliskoznacznych był moim sprzymierzeńcem. Bez niego nie ruszałam się z domu, bez niego nie oglądałam telewizji, bez niego nie czytałam książek. Był zawsze w gotowości.

Uwielbiałam wyłapywać nowe, niezrozumiałe wtedy dla mnie  słowa, tłumaczyć je, zapisywać , zapamiętywać, a potem z pełną satysfakcją ich używać. Tak, znam znaczenie słowa utensylia i poczwarka. Bardziej to drugie.

Tego samodzielnego szukania i pracy nauczył mnie mój tata. Za każdym razem, kiedy pytałam go o jakieś zagadnienie, słowo, cokolwiek, zawsze odsyłał mnie do słownika bądź encyklopedii.

Owszem wiedział, ale wolał, żebym sprawdziła sama. Nie było to zamierzone pedagogiczne działanie, po prostu nie chciało mu się za bardzo gadać. Informacje wolał zachować dla siebie. Poza tym  miał lepsze zajęcie, czytanie książek.

Obecnie w naszym domu dominują wyrazy dźwiękonaśladowcze. Czas jedzenia to czas amu, amu.  Nikomu nie chce się za bardzo deliberować na nurtujące tematy, np. co dziś na kolację. Kiedy pytam męża, na jaki posiłek ma ochotę, uprzejmie odpowiada: tak.  Czytam między ubogimi wierszami, że inicjatywa przygotowania tego wspaniałego posiłku należy do mnie.

Ostatnio rozmawiałam z sąsiadką, tłumaczką angielskiego, na temat znaków zodiaku. Ja nie bardzo się znam na tych sprawach. Pytała, kiedy urodził się mój synek. I kiedy okazało si, że w listopadzie, ucieszyła się, że podobnie jak ona jest skorpionem. Zaraz sprostowała, że ten znak nie jest taki do końca przyjazny. Zaczęła szukać słowa na określenie siebie jako kobiety skorpiona. Ja jako wytrawna polonistka od razu przyszłam jej z odsieczą i rzuciłam propozycję: czyli pani jest taka be, be.

Miłe było to, że podłapała temat i poszła za moim tokiem myślenia. No właśnie, dodała, jestem czasami taka be, be.

Na szczęście z tej przepastnej otchłani wyrazów dźwiękonaśladowczych, które uwielbiam, ratuje mnie mój starszy syn. W rozmowie z nim dbam o estetykę języka, ale też pozwalamy sobie na małe grzeszki językowe. To jest nasz kod językowy. Dlatego wszystkim dziś  mówię bim bobli. Gdyby ktoś nie wiedział, co znaczą te magiczne słowa, odsyłam do słownika wyrazów obcych 🙂

 

Pozdrawiam ciepło 🙂

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *